hayatımın en anlamsız zamanları

Ünivin (üniversite) son yıllarına gelmiş bulunmaktayım.Bir taraftan bitsin bu çile artık derken diğer taraftan da eğitim öğretim olayının bitmesini hiç istemiyorum.İş hayatı bana göre değil bilirim sıkılırım ben hemen okul da bana göre değil hakeza.Tam bir araftayım anlaşılan.Okula gitsem bi dert gitmesem bir dert sürekli yoklama ile korkutulan bir insanım nedense.Hiç gitmek istemiyorum okula keşke uzaktan eğitim okusaydım ünivi.Ama nerde çevre baskısı ve aile baskısının kollektif çalışmasıyla hayatımın en anlamsız yıllarını yaşıyorum.Geçen inovasyon dersi hocası sormuştu hayattan beklentin var mı diye.Ciddi anlamda düşündüm de gerçekten bulamamıştım.Oysa eskiden ne güzel amaçlarım vardı.Hayal ötesi bile olsa bir gayem vardı hayatta.Ama şimdi sadece günü yaşamaya harcıyorum ömrümü.Kaldı ki bu çok anlamsız ve gereksiz bir hayat yaşamama nedendir.Bu şekil yaşamayı asla istememiştim.Ünivin bana katkısı bu olmamalıydı.O kadar sene bunun için çalışmış olamam yani.Anlamsız robotlaşmış insanlar topluluğunda yaşamak zorunluluğuna katlanacağımı bilsem ta en başından yurt dışında okumak için uğraşırdım.Ve büyük ihtimal başarırdım da.Keşke yurt dışında okusaydım.En azından okula gittiğimizde o günü öldü diye değerlendirmezdim.Şimdi saat 3 olmasına ve sabah dersimin olmasına rağmen hala ayakta dikilmiş duruyorum ve okul ile alakalı en küçük bir isteğim yok.Bunu başaran aptal ötesi hocalarıma eğitmenlerime ve onların soyuna sopuna saygı sevgilerimi iletmeyi boynumun borcu kabul ederim