Sesimi duyan yok mu..Saatler 03.02 yi gösterdiğinde uyumamıştım o gece her endense.Açtım televizyonu ilk duyduğum şeydi.."sesimi duyan yok mu" O an ne kadar üzüldüğümü anlatamam yaşlar dökülmüştü gözlerimden hiç tanımadığım ama bi o kadar da yakın hissettiğim insanlar vefat etmişti.O kadar hüzünlenmiştim ki belki çocukluğumun saf temiz duyguları sayesinde bu kadar üzülmüştüm.Ama o binanın mütahitleri üzülmüşe benzemiyordu ya da o zamanların belediye başkanları bundan sorumlu olanlar ağladı mı merak ediyorum.Rahat uyuabildiler mi benim o zaman sabaha kadar uyuyamam gibi uykulazrı kaçtı mı.Dualar edebildiler mi acaba vefat eden kardeşlerimiz için..Sanmam öyle cani insanlardı ki kendileri kurtulsun diye yavarmışlardır taptıkları paralara.Çünkü o kadar insan sırf onlar daha çok kazansın diye ölmüşlerdi.Kimisi göz yummuştu kimisi sahiplenmemişti bu yapılanmaları.O kadar çok ihmal vardı ki insanlar direkt tabutlarda yaşarlardı habersizce.Ama herşey o caniler daha rahat yaşasın daha çok para kazansın diyeydi.Olan yine ülkem'e oldu deprem ülkemi yaklaşık 15 20 yıl geri götürdü.Onbinler vefat etti ve kalbimize onbinler yara açıldı.Her bi yara için dua edemedim ama elimden geldiği kadar hatırladıkça hüzünlenir fatihalar okurum yitik kardeşlerime..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
bişeyler karalayabilirsiniz