(Başlıksız yayın)

                      Yazmam için illa bir insanın kalbine dokunmam lazım hissederim kendimi.Çünkü bir insanla muhabbet etmeden fikir elde edemem.Bir büyüğümün dediği gibi "Her insanda bir ders gizlidir."(Babam).Bu fikir üzerine yetiştirildiğimi bile söyleyebilirim aslında.Mesela kötü insanlardan kötü olmamayı iyi insanlardan da iyi olmayı öğrenmelisin derdi babam hep.Bundan dolayı bir kaç insanla konuşmam gerektiğini onlarla konuşurken edindiğim fikirleri yazmam gerektiğini hissederim.Aslında en doğal olan fikirlerim bir insanla konuşurken geliyor yani her konuştuğum insanla farklı bir fikir gelebiliyor.Farklı bir fikir derken kastım başka başka fikirler yoksa solcuyla konuşurken sol sağcıyla sağ..Gibisinden dönek fikirler değildir bunlar.Aniden gelir ve not alasım gelir çünkü her muhabbetten bir fikir.Bunları yazmasam not etmesem bi eksiklik hissederim.Bir insanla konuşmak kitap okumak gibidir bir bakıma mesela bir kitabı okursun ve ordaki fikirleri değil de kendi süzgecinden geçirdiğin fikirleri hayta geçirirsin..