aşk

Yalnızlığımın zirvesinde dolaşırken (derken yanlış anlama sakın bi arayış içinde değilim sadece gerçek olan biriyle karşılaşmak diyelim) bir gün bir arkadaşımın sana seslenmesiydi dönüp bakmam "işte budur abi" diye içimden haykırmamdı sana olan aşkımın başlangıcı..O günden sonra hep takip ettim seni.Her ne kadar başka kişiler çıktıysa önüme hep rüyalarımdaydın seni bekliyorum dermişçesine.Ben de o rüyalardan aldığım yetkiyle kimselere prim vermiyordum.Madem bekliyor bekletmek ayıp olur mantığıyla belki de aceleye gelmiş şekilde ardından koştum.Gün tanışma günü deyip vira bismillahlar ile daldım.İşin tuhafı 6-7 defa provasını yaptığım ilk konuşmanın 1 satırını bile hatırlayamazken sadece gözlerinin içine bakmakla yetindim.Ne yapabilirdim ki..O kadar çok heyecanlıydık ki diyorum çünkü senin de heyecanlı olduğunu nefeslerinin sıklığı ve ellerinin titremesinden sesinin çıkamamasından fark etmiştim.Ben ardından geldiğimden ilk sözcükleri  benim telafüz etmem lazımdı..Ama konuşamadım.Gözlerine bakmak yetmişti oysa ilk defa sana bu kadar yakındım bu da çok fazla heyecanlandırmıştı beni.Dile kolay 1 yıl boyunca hep en fazla 10 mt. yakınına yaklaşmıştım.O da geçmiştim fark ettirmeden yanından.Gerçi hep geçtiğimi izlediğimi bildiğini sanırdım.Ki umarım öyleydi.Ya gerçekten sen de sevsene beni az da olsa inan hiç bişey kaybetmezsin sadece birazcık sevgine ihtiyacım var bana doğru baktığında bi küçük tebessümün..