Belki

Aslına bakarsanız klavyeye o kadar da yatkın biri değilmişim gibi hissediyorum bu aralar.Düşünüyorum da blog yazmak bana göre bir iş değilmiş gibi geliyor..Ama bir taraftan da yazmak bana bir terapi gibi geliyor.En yanın dostum şu anda blogum diyebilirim.Hiç sesini çıkarmaz beni dinler bunu ilgisi olana iletir gerisi ona kalır..Ben içimi dökerim ona hiç çekinmeden bazen en büyük sırlarımı ben paylaş demedikçe kendisine taslak olarak saklar..Bu şekilde baya bir taslağa sahiptir blogum..Klavyeye yatkın olmasam da oralarda bir yerde bu yazıyı okuyan herhangi birisi var olduğu inancını asla yitirmedim benimle aynı düşünceyi bir anlık bile olsun paylaşmaya vesile oluyor ise bu blog ne mutlu bana..İnsanların beni anlamadığı gün gibi ortadayken bi bu blogum kaldı.GErçekten anlaşılmak istediğim de yok sadece O anlasın beni yeter modundayım uzun zamandır.Diğer taraftan vizeler finaller derken bu sene aşırı bir yoğunluk yaşandı bende..Yazılarıma konsantre olamıyor bi iş yapamıyorum ne uhrevi ne dünyevi hiç bir manada iş yapamıyorum.Bazen tam bu sefer olacak dediğinde bir boşluğa düşersin ya o mesele bendeki.İşin aslına bakarsan bence hiçbirzaman tamamdır dememeli hayatında.Ne zaman ki ya bu kadar çok eğlendik yeter gibisinden bir düşünce geçer aklından işler tersine dönmeye başlar yavaş yavaş diplere doğru bir batış sözkonusu olur.Anlaşılamaz gelebilir ama deneyin isterseniz herhangi basit bişeyde.Mesela içten içe deyin ki ben bu işte en iysiyim daha iyi olamamam işte o noktadan sonra gerilemeye eski performansı bir daha görmemeye başlarsınız.Bu gibi şeylerin ilahi yönü riya olarak tanımlanıyor bildiğim kadarı ile.Riya yani kendini üstün görmek kendinden görmekte denilebilir..