uzun zaman

Sanki yıllar geçmişti senle en son karşılaşmamızdan sonra.Karşılaşmamız o kadar kötü zamandaydı ki anlatamam.        Neyse işte olayın boka sardıgını anlatayım kısacası.Hayatımda yaptığım en anlamsız davranışlardı sonuç olarak.Hiç mutlu olamayacam ben hayatım boyunca şurası kesin yani.Okul-ev döngüsünde okulu kırıp sadece ev yapıyorum bu son 1-2 aydır.Ve inan hayatımda bu kadar sıkılmamıştım.Hiçbirşeyin mutlu edemediği bir insan ne ara oldum bilmiyorum.Hep bakışların geliyor gözümün önüne ve utanıyorum.Insan içine çıkamıyorum anlayacağın.Kendimle savaş halindeyim özetle hiç iyi değilim be günlük.Yazarak rahatlarım diye düşünüyorum da sanmam kendime bile itiraf etmekte güçlük çektiğim şeyler var.Ailemle olan ilişkim.Onlara yeterince önem veremiyor olmam.Bunları hatırladıkça daha kötü oluyorum tabi.Ne gerek vardı bir kız meselesini bu kadar hayatımın baş konusu yapmaya.İnsanların benden beklentisini geçtim kendimden birşey beklemez hale geldim son yıllarda.Oysa herşey öyle başlamamıştı.Seni gördüm hallerin tavırların mutlu ederdi her defasında.Bu çok zor olmamalıydı.Bu kadar zor olmamalıydı.Ama ne bileyim "kısmet".Bazen ünivde yılları deviren çiftler görüyo

rum da kıskanmanın bi tık ilerisine gidiyorum.Gidip onlara sorasım geliyor nasıl oldu,nasıl bu kadar iyisiniz ve neden bende olmuyor sizdekiler  diye.Bana küçük bi umut ışığı yaksınlar istiyorum.Hayatınızda hiç umudunu yitiren biri görmediyseniz önden buyurun.Kendimi geliştirmeye çalışıyorum bazı konularda kendimle çelişiyor olsam da bazen görmezden gelmeye çalışıp yön değiştirip bir şekilde yaşamaya çalışıyorum da olay hep sende tıkanıyor be.Neyse kısmet artık ne demeli bunca yıldır çırpınmam boşa olacağına varıyor herşey çok zor olsa da yıllar sonra yavaş yavaş kendimi bu konuda inandırmayı başarabilirim diye     düşünüyorum.Belki yıllar sonra gelirsen (ki bu tamamen hayal ürünüdür) beraber okuruz bu satırları ve o zaman dünyanın en bahtiyarı olurum.